STATEMENT

In my books, drawings and videos, I investigate possibilities for a future architecture that rejects binary oppositional systems of thought and accepts rather than tolerates “other” positions. My interest lies in narrative representations of transformation.

My practice is informed by the inherent gaps and contradictions within existing cultural narratives and structures. These gaps or contradictions concern issues of memory, authenticity and identity. They often take the form of real objects or stories that are constituted as stereotypes through omission of their actual history. By revisiting systems of classification and strategies of description and taxonomy, I examine the relation of the cliché, the banal and the stereotype, to the formation of history and the production of meaning. Through my work, two things unfold at the same time; a direct exploration of the spatial in-between through reflection on space itself, but also the “appearance” of an object that suggests an in-between space. Through the continuous reconstitution of space and the constant re-construction of the object’s fragmented, edited, copied and pasted, repeated and replaced historical, etymological or representational descriptions and values, the formation, distribution and division of knowledge and experience are called into question. My recent body of work examines how can words and images co-exist and create meaning by disrupting it; make sense by seemingly letting meaning collapse.

ENLEVER ET ENTRETENIR, HET BOEK

Enlever et entretenir’ (dat zoiets betekent als ‘ontvreemden en in stand houden’) is ontstaan uit een samenwerkingsverband tussen beeldend kunstenaar Eleni Kamma (idee), Orla Barry (tekst) en grafisch ontwerper Salome Schmuki.
Het boek is geënt op Entre Escaut et Meuse (Tussen de Schelde en de Maas), een fotoverzameling uit de jaren 50 van de vorige eeuw waarin tekst en afbeeldingen van planten, dieren en menselijke activiteiten in dat gebied minutieus werden geregistreerd. Natuur en cultuur werden met gelijkwaardige bewondering benaderd, alsof het onderscheid irrelevant was. Enlever et entretenir neemt dat wereldbeeld nog een stapje verder.
Een verteller neemt ons mee op een wandeling door een landschap. Zij wijst ons op pittoreske vergezichten tegen wolkenloos geschilderde luchten, en op de volgens de ingewikkelde patronen van de keperbinding geplaatste kunstvegetatie. Levende vogels – ze zingen - leiden ons af, doen ons twijfelen aan de artificiële omgeving. Is tóch de natuur, en niet de mens verantwoordelijk voor deze omgeving? Het decor vormt een rode draad door het boek: alles wat we zien wordt gedramatiseerd, onderzocht en gedetermineerd.Series afbeeldingen van hoofdzakelijk vogels worden afgewisseld of aangevuld met verklarende teksten. Het heeft iets weg van een incompleet sticker-verzamelboek. Hier en daar mist een afbeelding, slechts een enkele is voorzien van een titel en uitleg. Soms is het enkel de uitleg en ontbreekt de afbeelding.
Moet dit worden opgevat als aansporing? Verzamel ze allemaal? Of signaleren de ontbrekende gegevens fouten in de menselijke poging om de natuur na te bootsen, in te perken? Er lijkt ook een wijzend vingertje in te zitten: als hier geen hout gekapt was, zou deze vogelsoort nog leven.
Tussen de foto’s van levende vogels zijn verschillende opnames van door mensenhanden vervaardigde 'aanverwante artikelen' gesmokkeld. De uit hout en kokos opgetrokken uil verbleekt bij de belendende opname van een spectaculair gekleurde kolibrie. Een hengel wordt omschreven op een manier die ook op een roofvis van toepassing zou kunnen zijn; zijn rijkgeschakeerde versiering is mooi in beeld gebracht. De handleiding om met stropdassen en schelpen een patroon te maken is aandoenlijk, de patronen op de diverse dassen een ode aan het onderzeese plantenrijk.
Een deel van het boek bevat tekeningen. In de tekeningen vindt een kruisbestuiving plaats tussen een kraan, een doucheslang en de verschillende voortplantingsorganen van een plant, - stempel, meeldraad, je weet wel. Het is hier dat de mens, in de vorm van een kunstenaarsgeest, voor het eerst boven de natuur uitstijgt. De kunstenaar laat elementen versmelten zoals de natuur dat niet voor elkaar zou kunnen krijgen.
Enlever et entretenir is een bijzonder geestige, wetenschappelijk opgezette publicatie, compleet met appendix van alle gebruikte termen. Het is bovendien een interessante exercitie in ‘fotografie zonder camera’ door de vele teksten zonder illustratie, die desalniettemin een levendig beeld op het netvlies toveren. Door de filosofische benadering van het onderwerp is het daarbij een zachte duw in de richting van een evenwichtige verstandhouding tussen mens en natuur. En dat bedoel ik niet geitenwollensokkerig.

English - 48 pp. – 31,5 x 23 cm – hardcover – full colour and b/w illustrations
Edition: 500 (special edition of 10)
Selection of images and texts from different sources: Eleni Kamma
Drawings, photographic series of gestures and scans of three-dimensional objects: Eleni Kamma
Texts: edited, re-written and invented by Orla Barry
Translation: Petra van der Jeught
Design: Salome Schmuki

The coexistence of multiple points of view and the spatial practice of the drawing collage (without recognizable traces of descent), or the visual samples, as the artist insists, attain a different dimension. If I had to define these drawing?s spatiality, I would say that it is presented by the mixture of different scales and points of view, which contain each other, arousing the viewer's desire to carefully search for their paradoxes and details. Kamma?s drawings look like mysterious empty surfaces of white or transparent paper that are completed by clusters of objects and shapes that have the tendency to expand and to be combined outside their limits. Up to a point it seems like, the logic of gothic sculpture, which as Heinrich Wolfflin once wrote, differentiates itself from the compact character of classical sculpture tending to continue into the environment. The "paratactic" process of composing these armed "artificial landscapes" is what insures their deterritotialization, the autonomy of each of their parts but also their interdependence. The final result multiplies their ambivalence and tensions, making them look like mystic conundrums, along with the elaborate coat of arms that are found in the epicenter of many surrealist artists.
The object's and shape's autonomy, the coordinative articulation and the logic of cataloguing different elements which disrupts the hierarchical structure, are the three methodological edges of Kamma's drawing triangle.*

* This extract is from a larger text written by Yorgos Tzirtzilakis entitled "The Secret of Green Hill".