Press :
De Witte Raaf
Download PDF

THE RIGHT MOMENT AT THE WRONG PLACE

"I am interested in the person as the translator of a message: the misinformer or in-betweener. This whole 'in-betweening' subject interests me a lot, because it is exactly at this point that you move the meaning in another direction."

De ervaring van tijd, de ervaring van ruimte en hoe zij met elkaar verbonden zijn, zijn elementen die steeds terugkomen in het werk van Suchan Kinoshita. Elke installatie is in zichzelf een fragment, een tiidsopname, die in een andere omgeving, op een ander moment nooit helemaal hetzelfde is. Voor de installatie Chinese Whispers , die Kinoshita ontwikkelde voor 'skulptur proiekte mûnster in 2007, liet zij tekstfragmenten van schrijvers, filosofen en ook ter plekke bedachte zinnen van de sprekers zelf - doorfluisteren als in het spelletje, dat in het Duits Still e Post heet en in het Frans téléphone arabe. De gefluisterde tekst klinkt steeds een beetje anders, soms heel anders , en het is niet meer te achterhalen welke tekst de eerste was. Voor Het verkeerde moment op de juiste plek I The Right Moment at the Wrong Place liet Kinoshita fragmenten van deze tekst vertalen door simultaanvertalers . De gefluisterde teksten en vertalingen klinken uit de speakers in de beschutte hoeken en nissen van de installatie in een loop van verschillende stemmen, andere versies van de verhalen en subtiele verschuivingen in vertaling en betekenis. De piano in het aangrenzende paviljoen is geprepareerd om sehr langsam slechts één stuk te spelen: Das Fragment an sich, dat de filosoof Friedrich Nietzsche in 1881 schreef. Aan het einde van de partituur staat dat het stuk herhaald moet worden, da capo, maar er staat geenfine , eind , waardoor een oneindige herhaling ontstaat . Naast de piano geeft een klok traag het verstrijken van de tijd weer. Achter de huiselijke vitrage in Gordijn staat een tweede , nog tragere klok, gevuld met inkt en honing . Op het kleine tafeltje dat ook half achter de vitrage verborgen is, ligt een stuk broekspijp dat Kinoshita in New York op straat vond. Het is één van de schijnbaar waardeloze , vaak gevonden materialen en objecten waarvan Kinoshita nieuwe poˆ´zie maakt door ze een plek te geven in haar installaties. De houten Engawa tegenover Gordijn werkt als bank, als rustpunt om te zitten, maar ook als een podium. De houten installatie refereert aan de traditionele Japanse engawa, een smalle houten veranda langs de zijkant van het huis , die binnen en buiten met elkaar verbindt . Tegelijkertijd doet het smalle platform ook denken aan de 'voorpodia' in het Japanse Noh en Kabuki theater : hashigakari en hanamichi. Allebei zijn het tussenruimtes: tussen binnen en buiten en tussen het toneel en de 'echte' wereld , het gespeelde karakter en de acteur. Deze tussenruimte, tussen momenten, plaatsen en objecten zoekt Kinoshita steeds op: zowel de fysieke afstand tussen objecten en de tijd die het kost om die afstand te overbruggen, als de ruimte die er onstaat tussen twee versies van hetzelfde verhaal.
De Engawa leidt naar het depot des mots, een archief of opslag van citaten, regieaanwijzingen (to be played in one breath), gedachten en andere tekstfragmenten in verschillende talen. In het gordijn van purschuim heeft Kinoshita fragmenten verwerkt van een tekst van Gertrude Stein (Pennsylvania 1874 - Parijs 1946) "What Happened. A Five Act Play (1913)" In deze tekst balanceert Stein voortdurend tussen de geste van cut (snee) en de daardoor ontstane slice (snee) , die beiden ook steeds van betekenis wisselen. Steins manier van schrijven, vol herhalingen, veranderingen in de herhaling en autonome taal die betekenis krijgt in de klank, weerklinkt in Kinoshita's manier van werken.
De Isofollies maakte Kinoshita van de restmaterialen van de opbouw van de Sharjah Biennale in 2007 Door dit afval in zwarte krimpfolie samen te pakken zijn er grote, haast fossiele, objecten ontstaan die hun inhoud niet meer prijsgeven. De twee Pendels in dezelfde ruimte geven, net als de klokken, allebei een ander tijdsverloop weer.
Soms komen ze even bij elkaar, om dan weer langzaam verder uit de pas te lopen. Waar de Isofollies hun inhoud verbergen, stelt de StaubstelIe deze juist tentoon. De constructie van smalle strips van ruw hout en glas lijkt tijdelijk in elkaar gezet te zijn met lijmklemmen. De toonkast die zo is ontstaan laat materialen en objecten zien die door de tijd zijn aangetast, of juist door Kinoshita voor verdwijnen zijn behoed: stof uit stofzuigerzakken, flarden